رهبر، متولد ۱۳۱۷ در صومعه سرا و از نویسنده های ایرانی دهه ۱۳۴۰ بود. او سال ۱۳۴۴ در رشته زمین شناسی فارغ التحصیل شد و سپس به استخدام وزارت کشاورزی درآمد.

رهبر، همزمان با تحصیل در دانشگاه به معلمی پرداخت و در دهه ۴۰ نخستین داستان هایش در مجلاتی نظیر آرش،نگین،خوشه، فردوسی، کتاب هفته،طرفه،سخن و هنر و اندیشه منتشر شد.

در همین ایام نخستین کتاب ابراهیم رهبر با نام «مهربانان و سه نمایشنامه دیگر» به چاپ رسید. رهبر در داستان هایش به مساله فقر و نابرابری های اجتماعی، تاریخ معاصر، فرهنگ عامه و کودکان فرودست، کارگرپیشه و روستایی توجه ویژه داشت.

همزمان با تشکیل کانون نویسندگان ایران، ابراهیم رهبر به عضویت آن درآمد. او در سال ۱۳۴۹ فعالیت خود را با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هم آغاز کرد.

رهبر در سال ۱۳۵۲ به سبب فعالیت های سیاسی و در ارتباط با اندیشه های چپ، دستگیر و زندانی شد و پس از زندان، درخواست استخدام در وزارت فرهنگ و هنر نیز با رد صلاحیت مواجه شد. ابراهیم رهبر ازآن پس به انزوا و عزلتی خودخواسته روی آورد و از حضور در مجامع ادبی و فرهنگی امتناع ورزید.

او در گفت و گویی با اشاره به تنهایی و انزوای خود توضیح داده بود: خودم اینطور خواستم و اصلاً پشیمان نیستم.

از ابراهیم رهبر آثاری همچون «چاپ آخر زندگی»، «در شهری کوچک»، «شاهد رسمی»، «من در تهرانم»، «نام کسما»، «مهربانان و سه نمایشنامه ی دیگر»، «نونو و چهار نمایشنامه ی دیگر»، «سوگواران»، «دود و آه» به چاپ رسیده است.

در سالهای اخیر رهبر، پژوهشهای زیادی را در زمینه ادبیات انجام داده بود و همچنین داستانهایی هم نوشته بود که به دلیل، بیماری و مشکلات شخصی قادر به انتشار آن نشد.

گفتنی است پیکر او طبق وصیتش و با هدف پیشرفت علم پزشکی و استفاده دانشجویان از «تشریح» به دانشگاه علوم پزشکی گیلان سپرده شده است.

رهبر با اشاره به وصیتش برای اهدای پیکرش به دانشگاه علوم پزشکی هم گفته بود: جسد بی جان چه اهمیتی دارد؟ نمی خواهم قبر داشته باشم.
گفتنی است نسیم خلیلی از محققان ادبیات داستانی معاصر ایران سال 1402 با انتشار کتاب «در مه نشسته بود» شناختنامه ی ابراهیم رهبر  را منتشر کرد.

در توضیح این کتاب آمده است:ابراهیم رهبر از اعضای اولیه کانون نویسندگان ایران بوده و معروف است به اینکه مانند هیچ نویسنده دیگری نمی نویسد، اما ردپای «بهرام صادقی» در آثارش هویداست.

نسیم خلیلی با نوشتن کتاب در مه نشسته بود که شناختنامه ابراهیم رهبر است، نوری تابانده به ابراهیم رهبر، به جنگل های مه گرفته ی ذهن نویسنده که داستان هایش پُرند از ملال و آه انسان تنها. دود و مه و طبیعت شمال، تصویرهای گرفته و گیرایی که ابراهیم رهبر از شمال در داستان هایش ارائه داده کلمه به کلمه توسط نسیم موشکافی و سبک وسنگین شده است.